Mali uchodźcy, mali żołnierze, mali więźniowie obozów. Dzieci w miejscach, do których nie należą. Ze wszystkich okrucieństw wojny, te są najgorsze. Chroń najsłabszych, nie pozwól im stać się krzywdą. To punkt widzenia osoby dorosłej. Ale jak dzieci postrzegają wojnę? Magdalena Grzebałkowska postanowiła znaleźć świadków, którzy mogliby jej opowiedzieć o tym, co przeżyły podczas II wojny światowej, gdy miały kilka lat. W czasie, kiedy powinni się bawić i chodzić do szkoły. Zamiast tego zostały sierotami, musiały zastąpić rodziców pod opieką młodszego rodzeństwa, opuścić bezpieczny dom, stanąć po stronie żołnierzy. Albo odkryć, że ich kochający ojciec jest przestępcą i mordercą, o czym przekonał się Niklas Frank. Każde z dzieci musiało uporać się z niesprawiedliwością i traumą, pokonać przeszkody, które byłyby wyzwaniem nawet dla dorosłego. Jednocześnie doświadczona reporterka doskonale zdaje sobie sprawę, że pamięć nie jest prawdą historyczną i poprzez różne losy pokazuje, jak osobiste historie mogą różnić się od rzeczywistości. Niektórzy z bohaterów sami opowiadają jej kilka wersji swojej „żołnierki”. I chyba właśnie to jest w tej książce najciekawsze – pełna wrażliwości, reporterska opowieść o tym, jak działa ludzka pamięć w chwili, gdy cały świat zawalił się na naszych oczach.

2022, oprawa miękka bez obwoluty, błyszcząca, 368 stron, 11,8 x 18,7 x 3,1 cm